DTZ Sprechen Teil 3: برنامه‌ریزی مشترک – عبارت‌ها و گفت‌وگوهای نمونه

Teil 3 چگونه برگزار و ارزیابی می‌شود؟

هر دو داوطلب یک برگه مشترک می‌گیرند. بالای برگه یک موقعیت کوتاه آمده – می‌خواهید با هم چیزی را ترتیب دهید – و زیر آن نکته‌هایی مثل „Wann? Wo? Wer macht was?“. کار شما رسیدن به یک برنامه مشترک است: پیشنهاد می‌دهید، به ایده‌های هم‌گروهی واکنش نشان می‌دهید، سؤال می‌پرسید و با هم تصمیم می‌گیرید.

• زمان: حدود ۶ دقیقه برای هر زوج.
• بدون زمان آمادگی: برگه را می‌خوانید و شروع به صحبت می‌کنید.
• گفت‌وگو را خودتان هدایت می‌کنید؛ ممتحن فقط در صورت لزوم کمک می‌کند، مثلاً وقتی گفت‌وگو متوقف شود.
• امتیاز تکلیف: Teil 3 تا ۲۰ امتیاز دارد – به اندازه 2 A و 2 B روی هم.
• زبان: ۵۰ امتیاز Aussprache/Intonation (۱۰)، Flüssigkeit (۱۰)، Korrektheit (۱۵) و Wortschatz (۱۵) مربوط به کل آزمون شفاهی است؛ پس آنچه در Teil 3 می‌گویید اینجا هم به حساب می‌آید.

دو ممتحن دارای مجوز مستقل از هم نمره می‌دهند و میانگین ملاک است. هر داوطلب نتیجه خودش را می‌گیرد؛ پس آنچه اهمیت دارد سهم خود شماست. برای نتیجه کلی B1 دست‌کم ۷۵ از ۱۰۰ امتیاز Sprechen لازم است.

Redemittel: عبارت‌های برنامه‌ریزی مشترک

به عبارت‌های زیادی نیاز ندارید – اما باید سریع به زبانتان بیایند. برای هر کاربرد یکی دو عبارت یاد بگیرید و در هر گفت‌وگوی تمرینی از آنها استفاده کنید.

گفت‌وگوی نمونه ۱: جشن خداحافظی برای یک همکار

هر سه تکلیف و گفت‌وگو مطالب تمرینی اصلی Zertifly در قالب DTZ هستند، نه تکلیف رسمی آزمون. پیش از خواندن نمونه، برگه تکلیف را بخوانید و گفت‌وگو را خودتان برنامه‌ریزی کنید – با یک هم‌گروهی یا به‌تنهایی در هر دو نقش. A و B دو داوطلب هستند.

Aufgabenblatt – Abschiedsfeier planen: Ihre Kollegin Frau Kowalski hört Ende des Monats bei Ihrer Firma auf und zieht nach Hamburg. Sie möchten zusammen eine kleine Abschiedsfeier für sie organisieren. Planen Sie gemeinsam.

Notizen: Wann? – Wo? – Geschenk? – Wer organisiert was? – Kosten?

Musterdialog (B1):

A: Wir sollen also eine Abschiedsfeier für Frau Kowalski planen. Womit fangen wir an – mit dem Termin?

B: Ja, gute Idee. Ihr letzter Arbeitstag ist ein Freitag. Ich schlage vor, dass wir an diesem Freitag feiern.

A: Freitag ist schwierig, da arbeiten viele nur bis mittags. Wie wäre es mit Donnerstag nach der Arbeit, so um 16 Uhr?

B: Einverstanden, dann können fast alle kommen. Und wo feiern wir? Vielleicht in einem Restaurant?

A: Für so viele Leute ist ein Restaurant ziemlich teuer. Wir könnten doch im Pausenraum feiern. Der ist groß genug und kostet nichts.

B: Stimmt. Aber dann brauchen wir Essen. Was meinst du, bringt jeder etwas mit?

A: Ja, das ist am einfachsten. Ich backe einen Kuchen. Kannst du dich um die Getränke kümmern?

B: Das mache ich. Jetzt fehlt noch das Geschenk. Was hältst du von einem Gutschein?

A: Hm, ein Gutschein ist ein bisschen unpersönlich. Wie wäre es mit einem Fotobuch mit Bildern von uns allen? Dann hat sie in Hamburg eine schöne Erinnerung.

B: Das ist schön! Aber mit Fotobüchern kenne ich mich gar nicht aus.

A: Kein Problem, das übernehme ich. Ich habe so etwas schon einmal für meine Schwester gemacht. Kannst du die Kolleginnen und Kollegen nach Fotos fragen?

B: Klar, ich schreibe heute noch allen eine Nachricht. Und was ist mit den Kosten? Das Fotobuch ist ja nicht billig.

A: Ich denke, es kostet so 30 bis 40 Euro. Wenn jeder fünf Euro gibt, reicht das, und vom Rest kaufen wir Blumen.

B: Gut, dann sammle ich das Geld ein, weil ich sowieso mit allen spreche.

A: Super. Also, wir machen das so: Wir feiern am Donnerstag um 16 Uhr im Pausenraum, jeder bringt etwas zu essen mit, und ich backe einen Kuchen und mache das Fotobuch.

B: Und ich kümmere mich um die Getränke, frage nach Fotos und sammle fünf Euro pro Person ein. Ich glaube, Frau Kowalski freut sich bestimmt.

• هر دو نفر پیشنهاد می‌دهند و دلیل می‌آورند (da arbeiten viele nur bis mittags؛ dann hat sie in Hamburg eine schöne Erinnerung).
• ایده‌ها مؤدبانه و همیشه با یک جایگزین رد می‌شوند: Donnerstag به‌جای Freitag، Pausenraum به‌جای Restaurant، Fotobuch به‌جای Gutschein.
• به‌جای اینکه تنها تصمیم بگیرند، از هم می‌پرسند (Was meinst du? Kannst du …?).
• کارها روشن تقسیم می‌شوند (Das übernehme ich. Dann sammle ich das Geld ein.).
• در پایان هر دو برنامه را جمع‌بندی می‌کنند – هر پنج نکته برگه بررسی شده است.

راهنمایی تقریبی، نه ارزیابی رسمی: سهم‌هایی مثل سهم A و B تکلیف را کامل و با واکنش، دلیل و زبانی متنوع انجام می‌دهند – عملکردی در محدوده B1 برای Teil 3 این‌گونه است. زوجی در سطح A2 معمولاً جمله‌های کوتاه‌تری به کار می‌برد (Ich bringe Kuchen. – Gut.) و دلیل و جایگزین کمتری می‌آورد.

گفت‌وگوی نمونه ۲: کمک به یک دوست در اسباب‌کشی

تکلیف ۲ یک کمک معمولی میان دوستان است. ببینید این دو نفر چگونه از یک مشکل – طبقه چهارم، بدون آسانسور – به یک تصمیم می‌رسند.

Aufgabenblatt – beim Umzug helfen: Ihre gemeinsame Freundin Leyla zieht am Samstag in eine neue Wohnung. Die Wohnung ist im vierten Stock, und es gibt keinen Aufzug. Sie beide möchten ihr helfen. Planen Sie gemeinsam.

Notizen: Uhrzeit? – Transporter? – Weitere Helfer? – Essen und Getränke? – Werkzeug?

Musterdialog (B1):

A: Leyla zieht ja am Samstag um. Ich finde, wir sollten früh anfangen, so um acht Uhr. Was meinst du?

B: Um acht ist es für mich leider zu früh, weil ich vorher meine Tochter zu meiner Mutter bringe. Geht es auch um neun?

A: Ja, neun ist auch in Ordnung. Dann sind wir hoffentlich am Nachmittag fertig. Und wie ist es mit dem Transporter? Hat Leyla schon einen gemietet?

B: Ich glaube nicht. Ich kann bei der Autovermietung in meiner Straße einen reservieren. Kannst du so ein großes Auto fahren?

A: Ich habe zwar einen Führerschein, aber ich habe noch nie einen Transporter gefahren. Fährst du lieber?

B: Ja, das mache ich, ich bin früher beruflich oft mit dem Transporter gefahren. Dann hole ich ihn um halb neun ab.

A: Prima. Aber zu zweit schaffen wir das nicht – vierter Stock und kein Aufzug! Wir brauchen noch mehr Leute.

B: Stimmt. Mein Bruder hat am Samstag Zeit, und er ist sehr stark. Vielleicht kannst du noch deine Kollegen fragen?

A: Gute Idee, ich frage zwei Kollegen. Dann sind wir zu fünft, mit Leyla sogar zu sechst. Das reicht, oder?

B: Ja, das reicht bestimmt. Und das Essen? Nach so viel Arbeit haben alle Hunger.

A: Wir könnten einfach Pizza bestellen. Das geht schnell.

B: Pizza ist okay, aber ich würde lieber etwas Gesünderes machen. Ich koche am Freitagabend einen großen Topf Suppe, und du bringst Brot und Getränke mit. Wie findest du das?

A: Einverstanden, das ist auch billiger. Ich bringe Wasser, Saft und Brot mit. Und Werkzeug? Die Schränke müssen ja abgebaut werden.

B: Ich habe einen Akkuschrauber und einen Werkzeugkasten. Kannst du Klebeband und ein paar alte Decken mitbringen, damit die Möbel nicht kaputtgehen?

A: Mache ich. Also, zusammengefasst: Wir fangen um neun an, du holst um halb neun den Transporter und fährst, und dein Bruder und meine zwei Kollegen helfen mit.

B: Genau. Ich koche die Suppe und bringe das Werkzeug mit, du bringst Brot, Getränke, Klebeband und Decken. Ich rufe Leyla heute Abend an und erzähle ihr alles.

• بر سر ساعت توافق می‌شود: ساعت هشت برای B زود است؛ B دلیل می‌آورد (weil …) و ساعت نه را پیشنهاد می‌دهد.
• یک مشکل مطرح می‌شود (vierter Stock und kein Aufzug) و با کمک‌کننده‌های بیشتر با هم حل می‌شود.
• موافقت نسبی در یک نوبت صحبت: „Pizza ist okay, aber ich würde lieber …“ – حرکتی معمول در سطح B1.
• ساختارهای متنوع به‌طور طبیعی می‌آیند: zwar … aber، weil، damit.
• جمع‌بندی میان دو نفر تقسیم می‌شود؛ این‌طور هر دو نشان می‌دهند که برنامه را فهمیده‌اند.

جزئیات را آزادانه می‌توانید از خودتان بسازید – برادری که وقت دارد، یک کرایه ماشین در خیابان‌تان. مهم این است که به هم واکنش نشان دهید و به یک برنامه برسید.

گفت‌وگوی نمونه ۳: بازارچه دست‌دوم در مدرسه

تکلیف ۳ از حوزه کودکان و مدرسه (Handlungsfeld) است. عدد بیشتری دارد – تاریخ‌ها، قیمت‌ها – و برای تمرین تصمیم‌های روشن و ساده مناسب است.

Aufgabenblatt – Flohmarkt an der Schule: An der Grundschule Ihrer Kinder soll ein Flohmarkt für gebrauchtes Spielzeug und Kinderkleidung stattfinden. Sie beide haben angeboten, ihn zu organisieren. Planen Sie gemeinsam.

Notizen: Termin? – Ort? – Werbung? – Preise? – Wer macht was?

Musterdialog (B1):

A: Wir sollen also den Flohmarkt an der Schule planen. Zuerst brauchen wir einen Termin. Wann passt es deiner Meinung nach am besten?

B: Ich schlage einen Samstag vor, weil die meisten Eltern dann nicht arbeiten. Vielleicht Mitte November, bevor alle Weihnachtsgeschenke kaufen.

A: Das finde ich gut. Aber am 14. November ist schon ein Fußballturnier in der Turnhalle. Wie wäre es mit dem 21. November?

B: Einverstanden, also der 21. November. Und wo machen wir den Flohmarkt? Draußen auf dem Schulhof?

A: Im November ist es oft kalt und nass. Ich finde, wir sollten lieber in die Aula gehen. Dort ist Platz für ungefähr zwanzig Tische.

B: Stimmt, das ist besser. Ich frage aber vorher den Hausmeister, ob die Aula an dem Tag frei ist. Das übernehme ich.

A: Super. Und wie machen wir Werbung? Ich denke an Plakate in der Schule und im Supermarkt.

B: Plakate sind gut, aber viele Eltern sehen sie nicht. Wir könnten zusätzlich eine Nachricht in die Eltern-Chatgruppen schreiben. Und die Kinder bekommen einen Zettel für die Schultasche.

A: Sehr gut. Dann gestalte ich das Plakat und den Zettel, und du schreibst die Nachricht für die Gruppen, okay?

B: Okay. Jetzt zu den Preisen. Sollen die Familien selbst bestimmen, wie viel ihre Sachen kosten?

A: Ja, aber es sollte günstig bleiben. Vielleicht so: Kleidung höchstens fünf Euro pro Stück, Spielzeug höchstens zehn Euro.

B: Hm, für ein Kinderfahrrad sind zehn Euro vielleicht zu wenig. Wie wäre es mit einer Ausnahme für große Sachen?

A: Ja, das ist fair. Und die Verkäufer zahlen drei Euro für einen Tisch – das Geld bekommt der Förderverein der Schule. Was meinst du?

B: Gute Idee. Und am Tag selbst? Ich kann mit ein paar anderen Eltern Kaffee und Kuchen verkaufen.

A: Dann baue ich ab acht Uhr mit dem Hausmeister die Tische auf. Und am Ende räumen alle zusammen auf.

B: Also, wir haben alles: Samstag, 21. November, in der Aula. Werbung mit Plakat, Zettel und Chatnachricht. Kleidung bis fünf Euro, Spielzeug bis zehn, große Sachen mehr, und drei Euro pro Tisch.

A: Genau. Du sprichst morgen mit dem Hausmeister, und dann telefonieren wir noch einmal.

• دانسته‌های روزمره به‌عنوان دلیل به کار می‌روند (بیشتر والدین شنبه‌ها کار نمی‌کنند؛ نوامبر اغلب سرد و بارانی است).
• هر کدام ایده دیگری را کامل می‌کند: پوستر، و علاوه بر آن پیام در گروه‌های گفت‌وگوی والدین و یک برگه در کیف مدرسه.
• یک قاعده به‌جای رد شدن بهتر می‌شود: سقف قیمت، به‌علاوه یک استثنا برای وسایل بزرگ.
• عددهای مشخص تصمیم‌ها را روشن و جمع‌بندی را آسان می‌کنند.
• گفت‌وگو با قدم بعدی تمام می‌شود (Du sprichst morgen mit dem Hausmeister …).

اگر برگه پنج نکته دارد و وقت کم است، به‌جای بحث طولانی درباره یک نکته، برای هر نکته سریع تصمیم بگیرید.

اگر هم‌گروهی‌تان خیلی زیاد – یا خیلی کم – حرف بزند

• هم‌گروهی‌تان زیاد حرف می‌زند: منتظر یک مکث کوتاه بمانید و مؤدبانه وارد شوید – „Darf ich kurz etwas dazu sagen?“ یا „Gute Idee, und ich hätte noch einen Vorschlag: …“.
• گفت‌وگو را به برگه برگردانید: „Wir haben noch nicht über die Kosten gesprochen. Was meinst du?“ این‌طور نشان می‌دهید که شما هم تکلیف را هدایت می‌کنید.
• هم‌گروهی‌تان کم حرف می‌زند: پرسش باز بپرسید („Was meinst du?“) یا حق انتخاب بدهید („Lieber Samstag oder Sonntag?“) – یک پرسش آسان گفت‌وگو را راه می‌اندازد.
• کل برنامه را به دست نگیرید: حتی با هم‌گروهی کم‌حرف هم به پیشنهاد دادن و پرسیدن ادامه دهید و جا برای پاسخ بگذارید.
• هم‌گروهی‌تان چیزی را اشتباه فهمیده: با کلمات ساده تکرار کنید – „Ich meine: Wir treffen uns um neun, nicht um acht.“
• اگر گفت‌وگو کاملاً متوقف شود، ممتحن می‌تواند کمک کند – در Teil 3 فقط در صورت لزوم. تا آن موقع با حرف‌های خودتان ادامه دهید.

اشتباهات رایج در Teil 3

• تک‌گویی: یک نفر همه نکته‌ها را می‌خواند و همه چیز را خودش تصمیم می‌گیرد. برنامه‌ریزی یعنی واکنش نشان دادن به یکدیگر.
• فقط „Ja“ و „Okay“: کسی که فقط موافقت می‌کند و ایده‌ای از خودش ندارد، چیز زیادی برای ارزیابی به ممتحنان نمی‌دهد.
• رد کردن بدون جایگزین: „Nein, das geht nicht.“ – همیشه „Lieber …“ یا „Wie wäre es mit …?“ را اضافه کنید.
• گیر کردن روی یک نکته: شش دقیقه زود می‌گذرد – تصمیم بگیرید و جلو بروید.
• صحبت با ممتحن به‌جای هم‌گروهی: به هم‌گروهی‌تان نگاه کنید و با او حرف بزنید.
• بدون نتیجه: بدون جمع‌بندی کوتاه در پایان، برنامه نیمه‌کاره می‌ماند.
• گفت‌وگوی حفظ‌شده‌ای که به تکلیف نمی‌خورد: عبارت‌ها را یاد بگیرید، نه کل سناریو را.

چک‌لیست Teil 3

• موقعیت و همه نکته‌ها را بخوانید و بعد شروع کنید: „Wir sollen … planen. Womit fangen wir an?“
• برای چند نکته پیشنهاد خودتان را بدهید، هر کدام با دلیل (weil …، dann …).
• به هر پیشنهاد هم‌گروهی واکنش نشان دهید: موافقت کنید، چیزی اضافه کنید یا با جایگزین رد کنید.
• مرتب از هم‌گروهی‌تان بپرسید: „Was meinst du?“
• کارها را تقسیم کنید: چه کسی چه کاری می‌کند؟
• با جمع‌بندی‌ای تمام کنید که همه نکته‌ها را در بر بگیرد.

هر گفت‌وگوی نمونه را دو بار با صدای بلند تمرین کنید: یک بار با خواندن هر دو نقش از روی متن، یک بار فقط با برگه تکلیف جلوی چشمتان.

منابع رسمی

قواعد و اعداد این راهنما با منابع رسمی زیر بررسی شده‌اند.

• g.a.s.t.: DTZ-Übungssatz 1 (PDF)
• BAMF / Goethe-Institut: Deutsch-Test für Zuwanderer – Prüfungsziele, Testbeschreibung (PDF)
• g.a.s.t.: Der DTZ auf einen Blick – Aufbau, Bewertung und Punktzahlen

راهنمای مرتبط

• مشاهده همه راهنماهای آزمون